ENGLISH

CURRENTLY ON SHOW AT Galerie Caroline O’Breen, (Living) room, 7 September 2019 - 5 October 2019

(Living) room shows the living room of a young art collector and his girlfriend. A fire raged in the kitchen of the newly-occupied home, making the adjoining room uninhabitable in a short time.

With the charcoal walls and the details on them, Panyigay constructed new spaces in her photography in which you could easily lose your orientation. You can’t exactly imagine the size of the spaces and whether they offer a way out. 

It resonates with the feeling the house owner had when he woke up in the middle of the night because of the heat, walked downstairs and got completely disoriented by smoke. Panic and oppression, but also detached from life and reality.

In this series Panyigay reflects on the subject of decay in things, but also the transience of time. Changing and fading memories, dealing with loss and continuing life after impactful events. What do you consider important when you have to rebuild everything? Do you stick to memories or do you make room for new ones? Is there a glimpse in the dark and can eventually something beautiful arise from misery?

Panyigay photographs the emptiness and silence in abandoned spaces and brings the present and absent together. There is always a harmonious discord between light and dark, cheerful and gloomy, resilience and vulnerability. Underneath the surface of these sober interior images are subjects such as transience, loneliness and restlessness, but also resignation and wonder about the beauty of life.

DUTCH

NU TE ZIEN BIJ Galerie Caroline O’Breen, (Living) room, 7 September 2019 - 5 October 2019

(Living) room toont de woonkamer van een jonge kunstverzamelaar en zijn vriendin. In de keuken van de net betrokken woning woedde brand, waardoor in korte tijd de aangrenzende ruimte door roet onbewoonbaar werd.   

Met de bekoolde muren en de doortekening daarin registreerde Panyigay de ruimtes, waarin je soms je oriëntatie verliest. Je weet niet precies hoe groot ze zijn en of ze wel een uitweg hebben. Het resoneert met het gevoel dat de eigenaar had toen hij midden in de nacht wakker werd vanwege de hitte, hij de trap af liep en totaal omringd werd door rook waardoor hij niet meer wist wat voor en achter was. Paniek en beklemming, maar ook even geheel losgezongen van het leven en de realiteit, terwijl de situatie niets dan echt is.  

Het project gaat over het vergaan van dingen maar ook de vergankelijkheid van de tijd: veranderende en verdwenen herinneringen, het omgaan met verlies en het doorpakken na heftige gebeurtenissen.  

Wat krijgt nog plek in je leven als je alles weer op moet bouwen? Hou je vast aan herinneringen of maak je ruimte voor nieuwe? Is er glans te vinden in het donker en kan er iets moois ontstaan uit ellende?  

Satijn Panyigay fotografeert de leegte en stilte in verlaten ruimtes en breng het aan- en afwezige bijeen. Steeds is daarin de harmonieuze tweespalt tussen licht en donker, monter en somber, en weerbaarheid en kwetsbaarheid. 

Onder het oppervlak van deze sobere interieurbeelden schuilen onderwerpen als vergankelijkheid, eenzaamheid en onrust, maar ook berusting en verwondering over de schoonheid van het leven.