English

Melankólia
2016-ongoing

The series Melankólia (‘Melancholy’) Satijn Panyigay made in Hungary. Her father is a Hungarian, but he doesn’t feel like one. He was born in the Netherlands just after his parents fled there during the Hungarian uprising in 1956 and grew up there. On the other hand, Panyigay never felt entirely Dutch.

She went back to Hungary several times to explore her roots. When she was there, she fell in love with the country, its drabness and gloom and discovered that it must be the origin of her often melancholic heart.
The Hungarian is known for feeling melancholic, has difficulties to let the past go and has the tendency to have a penchant for the heavy things in life. It is reflected in everything: the negligence to keep the streets clean and beautiful, the faces of the people, the architecture of the huge blocks of flats dating from the communist era, the grey haze that still hangs over almost everything.
The atmosphere, which is so palpable in the places she visited in Hungary, refers back to her familiar melancholy.

In dark colours Panyigay photographed sober spaces and places that refer to the feelings of loneliness and sadness. With capturing silence in seemingly unpersonal in- and exteriors she shows a contaminated emptiness. She searches for images that show tranquility together with a depth. A certain heavy vision on the ordinairy, but without wanting to fight that.
A new development in her work is admitting sunlight, creating subtle hope and wonder that shine through.

A Hungarian proverb says: ‘The Hungarian has fun when he cries’. That familiarity with heaviness is an ongoing theme in Panyigay’s work.

English

Nathalie Maciesza, de Kunstmeisjes, about Melankólia - Ür (the Void):

We see something very commonplace in this picture: a light where normally, advertising posters are displayed. By showing just the empty light, the photographer reveals a sense of beauty without the poster, creating a somewhat mysterious image. The strong contrast between light and dark really draws you towards the photograph. What you then see, can change by the day and depending on your mood. Perhaps one sees an unfulfilled, empty space. Or, as an alternative to ‘forced on us’ advertising, you might see a spotlight on your fantasy scene or a metaphorical light bulb shining through the dark. This photograph is fascinating in its simplicity - I would love to have it in my home.

DUTCH

Melankólia
2016-heden

De serie Melankólia (‘Melancholie’) maakte Satijn Panyigay in Hongarije. Haar vader is een Hongaar, maar hij voelt zich dat niet. Hij is in Nederland geboren net nadat zijn ouders daarheen vluchtten tijdens de Hongaarse opstand in 1956 en groeide daar op. Panyigay daarentegen, heeft zich nooit helemaal Nederlands gevoeld. 

Zij is meermaals naar Hongarije gegaan om haar afkomst verder te onderzoeken. Toen zij daar was werd zij meteen verliefd op het land, de grauwheid en mistroostigheid en ontdekte zij dat het de oorsprong van haar vaak melancholische hart moet zijn.
De Hongaar staat bekend als weemoedig, kan het verleden moeilijk loslaten en heeft een hang naar het zware te kijken. In alles is het terug te zien: de nalatigheid het straatbeeld mooi en schoon te houden, de gezichten van de mensen, de architectuur van de enorme flatgebouwen uit de communistische tijd, de grijze waas die nog over veel heen hangt. De sfeer die zo duidelijk voelbaar was op de plekken waar zij kwam, grijpt terug op haar vertrouwde melancholie.

In donkere kleurstelling fotografeerde Panyigay sobere ruimtes en plekken die verwijzen naar het gevoel van eenzaamheid en tristesse. Met het vangen van stilte in schijnbaar onpersoonlijke in- en exterieurs toont zij een besmette leegte. Ze is op zoek naar beelden die rust, maar ook een diepte laten zien. Een bepaalde zwaarmoedige visie op het alledaagse, maar zonder daar onvrede over te hebben.
Een nieuwe ontwikkeling in haar werk is het toelaten van zonlicht, waardoor er subtiel hoop en verwondering in het werk doorschemert. 

Een Hongaars gezegde luidt: ‘de Hongaar heeft pret als hij huilt’. Die vertrouwdheid met zwaarte, is een doorlopend thema in Panyigay’s werk.

Dutch

Rick Berends over Darab hús (Pieces of meat) uit de serie Melankólia

Een aftandse koelvitrine met grauwe stukken vlees. De stellage licht op voor een benauwend hekwerk. Daarachter een donker niets, een zwart, oneindig gat. Een vreemd stilleven dat opdoemt waar het leven het toneel allang verlaten heeft. Met stillevens kan een kunstenaar zijn behendigheid oefenen en tonen. Maar in dit stilleven voel ik geen aanwezigheid van de maker. Het is verlaten. Leeg.

Maar ik word naar binnen getrokken. Het ruikt muf en voelt vochtig. Een zachte zoem bromt rond de stalen kast. Ik voel me vervreemd. Waar ben ik? Als ik me omdraai, zie ik dan iets? Is daar iets? Het beeld associeer ik met de wereld maar heeft zich daarvan los gemaakt. Het is een abstractie geworden. Staat op zichzelf. Een Ding an sich. Maar het wil dat niet verraden. Handgeschreven prijskaartjes wekken een suggestie van interactie en communicatie. Het hint naar menselijkheid, maar ik geloof het niet. Het is er een simulatie van.

Hoe langer ik kijk, hoe meer Darab hús me in haar greep houdt. Zoals het vleeswaar en de vitrine zijn losgezongen van een winkel waar mensen daadwerkelijk zorg droegen voor producten, waar geld over de toonbank ging en praatjes werden gemaakt, zo voel ik me meer en meer losgezongen van de persoon die dagelijks werkt, doet, liefheeft, eet, lacht.

De natuur is onverschillig. En hier zie je de mens en haar voortbrengselen als onderdeel van die onverschillige natuur. Een wezen dat doet en is op de automatische piloot zonder dit aan zichzelf te willen toegeven. Een wezen dat wil overleven, maar er ook iets van wil maken, ja zelfs zin zoekt. Tevergeefs. Maar dat baat niet, het is ok.

Vaak roept kunst emoties op. Het vertedert, maakt boos of ontroert. Maar soms is het fijn als ze je losweekt van gevoel. Want gevoel is tijdelijk. En soms wil je niet tijdelijk zijn. Soms wil je voelen dat er meer is dan dat. Dat er iets is dat daarvan losstaat. Het oneindige of het lege, het eeuwige, het onophoudelijke of het niets. Dat voelen doet wat ik het liefst heb dat kunst doet. Het troost.